(ON)RUST

Ik ben Nadie van Wijk, naast ontwerper, een perfectionist met faalangst. Geboren in 1993, en dat maakt mij een Millennial.

Millennials zijn een grote groep mensen, geboren tussen 1980 en 2000 en vallen ook wel onder de noemer ‘Generatie Y’. Met deze millennials is wat aan de hand… Een groot deel van deze groep voelt namelijk een ontzettende prestatiedruk, opgelegd door de maatschappij en de huidige tijdsgeest. We worden gezien als lui, verwend en kunnen niet tegen tegenslagen.

Ik verwacht dat iedereen iets van mij verwacht.
En dat is doodvermoeiend.

"Niet alleen worden wij gezien als lui, ik voel mij ook altijd lui. 
Dat maakt dat ik constant over mijn grenzen heen ga. Het maakt dat ik overal ja op zeg. Het maakt dat ik mezelf geen vrije tijd gun. Het maakt dat ik oververmoeid raak. En dat ik bijna tegen een burnout aan zat."

Millennials worden narcistisch genoemd, maar ik voel mij voor iedereen verantwoordelijk. Ik wil men laten binnen kijken in mijn hoofd, mijn psyche, aan de hand van mijn werk en illustraties. De paniek, de (on)rust en het ontzettend volle hoofd.

Ik heb tijdens mijn proces herkenbare dingen ervaren en zijn terug te vinden in mijn illustraties. Deze vond ik deels door humor en anderzijds door abstracte beelden. Ik vond het belangrijk het contrast te laten zien tussen wat er aan de hand is (druk) en waar we naar verlangen (rust). Hoe kan ik een herkenbaar beeld neerzetten waar de paniek na het zien van een visueel beeld kan worden gevoeld maar tegelijkertijd voor iedereen toegankelijk is.

"Niet alleen worden wij gezien als verwend, ik voel mij ook altijd verwend. Dat maakt dat ik mezelf weinig gun. Het maakt dat ik alles wat ik doe kleiner maak. Het maakt dat ik nergens trots op kan zijn. Het maakt dat ik niks durf te eisen. En dat maakt dat ik niet meer voor mezelf opkom en wegcijfer."

Dit project was een persoonlijk proces, waarin ik mijn eigen perfectionisme en faalangst wilde uitdagen en mezelf meerdere keren moest vertellen dat ik mocht mislukken, juist tijdens mijn afstuderen. Ik moest mezelf overtuigen door losser te gaan werken ik weer meer plezier kreeg in mijn werk. En juist tijdens dit proces, ontstonden er de meeste pieker gedachten. Niet alleen vanwege het proces, maar ook vanwege het naderende afstuderen en het zoeken naar een baan. Ik ben zo bezig met de bevestiging krijgen van anderen, dat ik zelf niet meer weet wat ik wil.

We zijn allemaal erg streng voor onszelf…
Maar dat moeten we allemaal niet willen.

Mijn afstudeerproject is een kijkdoos. Ik heb gebruik gemaakt van mijn eigen psyche om een groter probleem aan de kaak te stellen. Want, neem een gemiddelde millennial, en je zult de zelfde chaos aantreffen.

Dit project was tijdens de AKI Finals Expo 2018 te zien op de AKI Kunstacademie te Enschede.

(ON)RUST

Eind expositie

De tafel heeft een ombouw en is speciaal ontworpen om op gelijkwaardig niveau de animaties en de boeken te tonen. 

Tijdens de expositie hingen er 4 grote prints tegenover elkaar, in combinatie met 1 rol met handgeschreven tekst (Oost-Indische inkt). De expositie was symmetrisch ingericht, echter stond de tafel en tekst scheef. 

In de tafel waren 4 animaties te zien, die tot stand zijn gekomen door oefeningen met collages. Door het gebruik van ‘willekeurige’ woorden zijn beelden ontstaan, waarin uiteindelijk beweging te zien was. Zodoende zijn de animaties ontstaan die met wat humor de zware materie kunnen relativeren door een spiegel voor te houden aan de kijker.

Onder de tafel zijn korte teksten geplaatst die op het eerste gezicht erg veel op elkaar lijken. Bijna ondergeschikt op de vloer, maar toch prominent aanwezig en waar menig bezoeker toch even van schrok. Maar, het is wel waar.

Druk en Rust zijn twee kleine handgemaakte boekjes, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Rust, waar men naar verlangt. Druk, dat we allemaal ervaren, en het gevoel van paniek dat daarbij komt kijken. 

Het Feest der Mislukking is een verzameling illustraties die gemaakt zijn binnen 10 á 15 minuten, niet langer. Iedere illustratie kwam tot stand door middel van willekeurige woorden en mijn associaties in combinatie met mijn gemoedstoestand. Dit project is het uitgangspunt geweest van het hele afstudeerproject. Ik moest mijn eigen perfectionisme uitdagen, weer trots kunnen zijn en plezier krijgen in mijn werk, zonder al die strenge, irreële angsten en gedachten. 

De Oost-Indische prints met ‘knopen’ zijn ontstaan door de associatie van het woord ‘losrukken’, dat onlosmakelijk verbonden is met vastzitten. Een mooi contrast dat op een visuele manier ‘de donderwolk’ in het hoofd laat zien.

Het Piekerboek is een boek, onstaan door het maken van het boek. In eerste instantie schreef ik alle ‘pieker gedachten’ op gedurende het proces van het afstudeerproject met als uiteindelijk concept, daar een boek van te maken. Tijdens de schetsfase kwam ik maar niet los van de vorm, en dat frustreerde. Die frustraties wakkerde nieuwe strenge gedachten op, met betrekking tot het maken van het boek. Echter, diezelfde gedachtes waren kenmerkend voor ieder ander proces. Het uiteindelijke ontwerp is een verzameling van herhalende gedachten en woorden, gebundeld in een handgebonden boek. Er is gebruik gemaakt van witte gouache en zwart papier. De voor- en achterzijde bleven zwart, want op het moment dat je hier iemand naar vraagt, zal hij of zij dat misschien in eerste instantie ook willen verhullen.

Vandaag en Morgen illustreert de dagelijkse sleur van herhalende gebeurtenissen. Een transparant kwetsbaar handgemaakt boekje. 

2 grote Rorschach prints staan centraal voor de ‘Rust’. Een onbedoeld cliché binnen het hele concept over mentale gezondheid en millennials, maar toch belangrijk. Immers, onrust kan niet bestaan zonder rust. De beelden hebben voor mij twee lagen. Enerzijds, maar dat kan verder niemand weten, staan ze voor mij symbool voor een periode van vastzitten, om uiteindelijk weer los te komen. De beelden hebben uiteindelijk een mentale rust veroorzaakt. Anderzijds is het voor de kijker een feest der herkenning en zorgt de symmetrie ook voor een innerlijke rust, binnen een toch soms heftige tentoonstelling.